«Κρέοντες υπήρξαν στην παγκόσμια ιστορία από τότε που θεσμοθετήθηκε η εξουσία». Αποκλειστική συνέντευξη του Θανάση Παπαγεωργίου στο Societe

Συνέντευξη στη Μάρθα Μαυρίδου

    Από τους σημαντικότερους έλληνες ηθοποιούς , με περισσότερα από 60 συνεχή έτη στο θέατρο, δημιουργός της δικής του ΣΤΟΑΣ, σε εποχές δύσκολες, ο Θανάσης Παπαγεωργίου, έχει κερδίσει επάξια με την καλλιτεχνική συνέπεια και συνέχειά του, μια σχέση βαθειάς εκτίμησης από το κοινό. Απέσυρε την αίτηση για επιχορήγηση της Στοάς, ως ένδειξη διαμαρτυρίας  στις πολιτικές ανακολουθείες του Υπουργείου Πολιτισμού. Αυτό το καλοκαίρι αναμετράται με τον Κρέοντα, έναν από τους κορυφαίους ήρωες του παγκόσμιου θεάτρου. Μια πολυαναμενόμενη ερμηνεία στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, πλαισιωμένος από έναν θίασο νέων ταλαντούχων ηθοποιών .

–    Έχετε μακρά και πλούσια διαδρομή στο ελληνικό θέατρο με ουσιαστικό αποτύπωμα, αλλά  είναι η πρώτη φορά που παίζετε τραγωδία σε ανοιχτό χώρο. Πως και δεν έχει συμβεί έως σήμερα; 

       Ξεκινώντας το 1971 τη ΣΤΟΑ με «Τρωαδίτισσες», ανακάλυψα τη δύναμη της αρχαίας τραγωδίας σε κλειστό θέατρο. Εκεί σου δίνεται η   δυνατότητα να ακουστεί τέλεια ο λόγος και να δουλέψεις λεπτομέρειες που είναι δύσκολο να λειτουργήσουν στον ανοιχτό χώρο. Οι οικονομικές μας συνθήκες και το πολυδάπανο της παρουσίασης μιας αρχαίας τραγωδίας, δεν μου επέτρεψαν να επαναλάβω το εγχείρημα σύντομα. Το έκανα το 1999, 28 χρόνια μετά, με την «Εκάβη». Η λειτουργία μιας μυσταγωγικής παράστασης και η ανταπόκριση του κοινού μου επιβεβαίωσαν την αρχική μου άποψη. Επανέλαβα το εγχείρημα μετά από δύο χρόνια με την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» και το αποτέλεσμα ήταν και πάλι θετικό. Αυτά σαν σκηνοθέτης. Σαν ηθοποιός δεν έχω εγώ την απάντηση. Μέχρι τώρα κανείς δεν μου πρότεινε να παίξω σε αρχαίο δράμα.

 

  –    Ο Κρέων είναι ένας κορυφαίος τραγικός ήρωας. Πού τον εντοπίζετε στη σύγχρονη κοινωνία ως συμπεριφορά;

      Ο Κρέων δεν είναι απλώς ένας βασικός ήρωας της συγκεκριμένης τραγωδίας, αλλά συχνά αναρωτιέσαι αν ο πρωταγωνιστής εδώ – με την έννοια του βασικού προβληματισμού – είναι αυτός ή η Αντιγόνη. Κρέοντες υπήρξαν στην παγκόσμια ιστορία από τότε που δημιουργήθηκε η Εξουσία και όχι μόνο η πολιτική εξουσία, αλλά παντός είδους. Είναι ένας άνθρωπος, που βρέθηκε στον θρόνο όχι γιατί κάποιοι τον εξέλεξαν με δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά κληρονομικώ δικαίω, εκμεταλλευόμενος δηλαδή την απουσία άλλου κληρονόμου – ένας απόλυτος νεποτισμός – που προσπαθεί να κυβερνήσει μια χώρα με αλαζονεία και δεσποτισμό. Κάποιος που δεν είπε όχι όταν του δόθηκε η ευκαιρία και που ταυτόχρονα δεν προετοιμάστηκε ποτέ για μια τέτοια ευθύνη. Άρα δεν είχε και κανένα  υπόβαθρο για να γίνει κυβερνήτης. Του  ήταν αρκετή η πίστη του ότι οι χώρες κυβερνιούνται δικτατορικά. Αν τον τοποθετούσαμε στην σύγχρονη πραγματικότητα, θα λέγαμε ένας ερασιτέχνης άρχοντας – σας θυμίζει κάτι; – που το μόνο που πιστεύει είναι ένας απόλυτος συγκεντρωτισμός, ότι διακυβέρνηση σημαίνει μια απολυταρχική αντιμετώπιση της χώρας, η οποία, κατά τη γνώμη του, του ανήκει και όπου δίκαιο είναι ό,τι προέρχεται από τις δικές του πεποιθήσεις, κρατώντας όλο το μερίδιο της επιτυχίας για τον εαυτό το και προσφέροντας στους διάφορους «συμβούλους» του, όλο το μερίδιο της αποτυχίας. Όποιες καλές προθέσεις κι αν έχει φιλτράρονται μέσα από μία απόλυτα προσωπική εξουσία, χωρίς ίχνος διάθεσης για παροχή δικαιωμάτων σε άλλους. Αν κάτι σε  κάνει να συμπαθήσεις τέτοιους τύπους, είναι το ολέθριο τέλος τους που χαρακτηρίζεται από την ανικανότητά τους να προβλέψουν τον προσωπικό τους πολιτικό θάνατο και που στην αρχαία τραγωδία συνοδεύεται από οικογενειακή καταστροφή.

    Η διαδρομή των σκηνικών αναγνώσεων της τραγωδίας στην Ελλάδα, έχει τις ρίζες της στις αρχές του εικοστού αιώνα. Πιστεύετε πως υπάρχει μια διαδοχή αισθητικών αναζητήσεων;

        Ναι, φυσικά. Δεν σταματάει πουθενά η προσπάθεια να ερμηνευτούν αυτά τα κείμενα και δεν θα τελειώσει ποτέ η αγωνία του σκηνοθέτη για την ερμηνεία του Χορού, αυτού του Βατερλώ όλων μας. Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για τις «σκηνοθετικές αναγνώσεις» της εποχής τους, αλλά και να γνωρίζαμε, τίποτα δεν θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε σήμερα, χιλιάδες χρόνια μετά. Το κακό είναι ότι κάθε σκηνοθέτης προσπαθεί να πρωτοτυπήσει, να το δει δηλαδή από άλλη σκοπιά, αλλά σ’ αυτές τις περιπτώσεις, πολύ συχνά, χάνεται ο βασικός πυρήνας της αναζήτησης του προβληματισμού του συγγραφέα και μαζί το μέτρο. Εξ ου και οι συχνές «διορθώσεις» των κειμένων… Έτσι έχουμε κατακτήσει εκπληκτικές ερμηνείες των έργων, αλλά και θλιβερές αποτυχίες.

    Συνυπάρχετε στην ΑΝΤΙΓΟΝΗ, με νέους ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς των τριαντάρηδων. Τι πιστεύετε για τις νεότερες γενιές στο θέατρο; Πως μπορεί να βοηθηθούν;

       Δουλεύοντας πάντοτε με νέα παιδιά, από την αρχή της Στοάς, υπήρχε πάντοτε η διαπίστωση ότι δεν παύουν να γεννιούνται νέα ταλέντα. Το πρόβλημα είναι η εξέλιξή τους και πού θα την στηρίξουν. Η δική μου γενιά δούλευε αρκετά χρόνια με τον ίδιο σκηνοθέτη-θιασάρχη και έπαιρνε τις βασικές αξίες από αυτόν. Στον δρόμο αποφάσιζε αν θα τις εξελίξει ή αν θα τις διατηρήσει. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι τις εξελίξαμε με προσωπική δουλειά και μελέτη. Σήμερα υπάρχει η Κίρκη της τηλεόρασης, που δεν είναι και ο καλύτερος δάσκαλος, επειδή εκεί τα πράγματα γίνονται πολύ βιαστικά και εύκολα. Αυτό είναι η καταστροφή του ηθοποιού. Δεν μπορείς να μεταφερθείς εύκολα από την ευκολία της παραγωγικής ηθοποιίας στην ακρίβεια της ερευνητικής υπόκρισης, όσο ταλαντούχος κι αν είσαι. Αν σ’ αυτό προσθέσουμε τις βιοτικές ανάγκες και τα προβλήματα που γεννάει η υπερπροσφορά ηθοποιών και η ελάχιστη προσφορά ευκαιριών, καταλαβαίνει κανείς τους κινδύνους. Δεν ξέρω αν θα είναι εφικτό να ξαναγυρίσουμε πάλι στις ομάδες έρευνας και προβληματισμού, αποκλείοντας από τη ζωή μας την ευκολία που μας προσφέρει η κρεατομηχανή της τηλεόρασης.

   Στο ελληνικό θέατρο παρατηρείται ένας πληθωρισμός τα τελευταία χρόνια. Χιλιάδες ηθοποιοί, εκατοντάδες παραστάσεις, εκατοντάδες μικροί χώροι. Τι πιστεύετε πως δημιουργεί αυτό το τόσο «ελληνικό» φαινόμενο; Θα μπορούσε να καταστεί βιώσιμο;

         Ποτέ η υπερπροσφορά και ο πληθωρισμός δεν δημιούργησαν ποιότητα. Έχουμε πλέον φτάσει στο σημείο που κάθε οικοδομικό  τετράγωνο διαθέτει το θέατρό του και που δέκα εκατομμύρια έλληνες μπορούν να ανεβούν στη σκηνή χωρίς κανέναν έλεγχο και καμιά παιδεία. Η απουσία πολιτικής βούλησης, οι συνθήκες της ζωής και κυρίως η απουσία οράματος οδηγούν σε σπασμωδικές κινήσεις. Πιστεύω ότι το φαινόμενο θα σταματήσει κάποια στιγμή γιατί θα γίνει μπούμερανγκ στα κεφάλια των ηθοποιών, αν δεν έχει ήδη γίνει, ή τέλος πάντων, στα κεφάλια αυτών που επιμένουν να γίνονται «ηθοποιοί» ή να ανοίγουν θέατρα. Από την άλλη μεριά το σύστημα φροντίζει να ισοπεδώνει τα μικρά σχήματα – ποτέ δεν το συμφέρανε – και να ενισχύει κολοσσούς και ιδρύματα που αλλοτριώνουν τις αξιόλογες δυνάμεις του κλάδου, οι οποίες μη έχοντας άλλες επιλογές, ενδίδουν στον πειρασμό και εγκαταλείπουν την έρευνα, που θα οδηγούσε σε εξέλιξη. Οι τέχνες και γενικότερα το πνεύμα διώκονται ανηλεώς, ύπουλα και αθόρυβα. Είναι αγκάθι στο μάτι της εξουσίας και αν δεν το καταλάβουμε καλά δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξουμε κάτι.

   Αποσύρατε την αίτησή σας για επιχορήγηση του ΥΠΠΟΑ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Σε καιρούς δύσκολους, όπου τα θέατρα ήταν κλειστά για 15 και πλέον μήνες. Πιστεύετε  πως άλλαξε κάτι στις πολιτικές επιλογές του υπουργείου;

     Αν η ερώτηση αφορά σε αλλαγές πολιτικών επιλογών μετά την απόσυρση της αίτησής μου, η απάντησή είναι πως δεν έχει παρατηρηθεί τέτοιου είδους ευαισθησία στον πολιτικό κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες  για να επηρεάζεται κάποιος άρχων από παρόμοιες «εξεγέρσεις». Στη συγκεκριμένη δε εποχή, ζώντας σε ένα καθεστώς καθαρά οικογενειακό και εντελώς παρεΐστικο δεν θα περίμενα ποτέ καμία αντίδραση, όπως κι έγινε. Αντίθετα μπορώ να φανταστώ τα ειρωνικά χαμογελάκια και σχόλια της υπουργού και των παρατρεχάμενών της, στα οποία, με διάφορες αφορμές, στηρίζουν τη δύναμή τους. Άλλωστε η στάση μου δεν είχε στόχο να αλλάξει κάτι, αλλά να δηλωθεί η απέχθειά μου για τους άσχετους που κατέχουν σημαντικές θέσεις και τους οποίους θεωρώ ανίκανους να ασχοληθούν με τα οποιαδήποτε προβλήματα απασχολούν τον κλάδο μου.

    Με ποιες επιλογές πιστεύετε πως μπορεί το θέατρο να ξαναγίνει ένα βιώσιμο επάγγελμα;

      Μεγάλη κουβέντα που δεν γίνεται με λίγες λέξεις. Βασικά σε κάτι θα μπορούσαμε να ελπίζουμε αν αναβαθμιζότανε η θεατρική παιδεία. Τουλάχιστον να ξέραμε ότι θα βγαίνουνε στο μέλλον ηθοποιοί με συνείδηση της αποστολής τους. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να διδάσκεται το θέατρο από ανθρώπους που το κατέχουν. Μια δεύτερη λύση θα ήταν να επανέλθει η περιβόητη Άδεια, ή τουλάχιστον να διαχωριστούν οι δυνατότητες που θα έχουν στην αγορά οι ηθοποιοί που βγαίνουνε από τις αναγνωρισμένες από το κράτος σχολές (που θα αδειοδοτούνται με αυστηρά κριτήρια) και από τα διάφορα «εργαστήρια». Αλλά επειδή όπως είπα και στην αρχή είναι μεγάλη κουβέντα, ας πούμε κάτι πολύ απλό: αν θελήσει η πολιτεία μπορούν να γίνουν θαύματα και σε μικρό χρονικό διάστημα. Λύσεις υπάρχουν, διάθεση δεν υπάρχει.

–   Μετά από 60 χρόνια στο θέατρο, τι πιστεύετε πως απουσιάζει θεσμικά από το θέατρο. Τι θα αλλάζατε στο θεσμικό πλαίσιο  του Εθνικού θεάτρου του οποίου υπήρξατε Πρόεδρος;

     Η προκήρυξη για τη θέση του καλλιτεχνικού Διευθυντή των Κρατικών σκηνών απαντά στο τι απουσιάζει. Η σοβαρότης απουσιάζει. Δεν μπορεί να βγήκε μετά από σοβαρή σκέψη μια τέτοια προκήρυξη. Και δεν μπορεί να μη σε βάζει σε πονηρές σκέψεις. Ή αυτοί που την συνέταξαν δεν ξέρουν πού βρίσκονται ή έχουν πάρει κάποιες εντολές και φωτογραφίζουν τον επόμενο διευθυντή.

–   Θέατρο και Πολιτική :Είναι το θέατρο πράξη π ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Είναι το θέατρο πράξη πολιτική;

    Μόνο. Είναι το πρώτο μάθημα που θα ‘πρεπε να διδάσκεται στις δραματικές σχολές και να αναλύεται το γιατί. Οι ηθοποιοί δεν έχουν καταλάβει τη δύναμή τους. Αν το ήξεραν θα ήταν πιο σοβαροί τόσο στη σκηνή, όσο και στην προσωπική τους ζωή. Δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο. Αλλά, είπαμε. Η παιδεία είναι ελλιπής και άνευ παιδείας…

 

Η Αντιγόνη του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, θα παρουσιαστεί σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Πρεμιέρα 16 Ιουλίου, ώρα 9.30μμ στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη»

 

Προπώληση Viva.gr

https://www.viva.gr/tickets/theatre/periodeia/antigoni-tou-sofokli-2h-xronia/

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μετάφραση | ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ  ΠΑΝΤΑΖΗ

Σκηνοθεσία – Σκηνικό | ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ

Συνεργάτης σκηνοθέτης | ΜΑΝΟΣ ΚΑΡΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗΣ

Κοστούμια |  ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ  ΚΟΚΚΟΡΟΥ

Μουσική |  ΣΤΑΥΡΟΣ  ΓΑΣΠΑΡΑΤΟΣ

Κινησιολογική επεξεργασία | ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΕΙΛΑ ΦΑΜΕΛΗ

Φωτισμοί | ΝΙΚΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Φωτογραφίες | ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΟΚΚΟΒΕ

Δ/νση παραγωγής | ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ, ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΠΑΛΛΑ

Επικοινωνία | ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΡΟΥ

Art work | ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΡΑΣΧΗΣ

Παραγωγή | Ars Aeterna, 5η Εποχή Τέχνης

Ερμηνεύουν :

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΕΙΛΑ ΦΑΜΕΛΗ

ΝΤΟΡΑ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΜΟΛΗΣ

ΜΑΝΟΣ ΚΑΡΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΜΑΡΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗΣ

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ 2021

«Αντιγόνη» του Σοφοκλή

ΙΟΥΛΙΟΣ

16 Ιουλίου | ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ «ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ»

19 Ιουλίου | ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΠΑΠΑΓΟΥ

21 Ιουλίου | ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ “ΔΗΜΗΤΡΗΣ    ΚΙΝΤΗΣ”

22 Ιουλίου | ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ “ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΙΝΤΗΣ”

24 Ιουλίου  | ΝEA  MAKΡΗ – ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ & ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΝΕΑΣ ΜΑΚΡΗΣ

25 Ιουλίου | ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ – ΘΕΑΤΡΟ “ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ”

26 Ιουλίου | ΠΡΕΒΕΖΑ – ΡΩΜΑΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΝΙΚΟΠΟΛΗΣ

27 Ιουλίου | ΚΕΡΚΥΡΑ –  ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ-ΜΟΝ ΡΕΠΟ

28 Ιουλίου | ΚΕΡΚΥΡΑ – ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ-ΜΟΝ ΡΕΠΟ

29 Ιουλίου | ΑΓΡΙΝΙΟ – ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ «ΕΛΛΗΝΙΣ»

30 Ιουλίου | ΑΙΓΙΟ – ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ “ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΠΑΣ”

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ                                                          

2 Αυγούστου|  ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ -3ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΙΕΡΑΠΕΤΡΑΣ

3 Αυγούστου | ΡΕΘΥΜΝΟ – ΘΕΑΤΡΟ ΕΡΩΦΙΛΗ-ΦΟΡΤΕΤΖΑ

4 Αυγούστου | ΗΡΑΚΛΕΙΟ – ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

6 Αυγούστου | ΧΑΝΙΑ – ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΤΑΦΡΟΥ

 

20 Αυγούστου | ΤΡΙΠΟΛΗ – ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

21 Αυγούστου | ΑΜΑΛΙΑΔΑ – ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΗΛΙΔΑΣ

23 Αυγούστου|  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – ΘΕΑΤΡΟ ΚΗΠΟΥ

24 Αυγούστου | ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – ΘΕΑΤΡΟ ΚΗΠΟΥ

25 Αυγούστου | ΚΑΒΑΛΑ – ΦΡΟΥΡΙΟ ΚΑΒΑΛΑΣ

26 Αυγούστου | ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ – ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΤΙΝΑΛΜΑΖ

28 Αυγούστου|  ΚΟΜΟΤΗΝΗ – ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

29 Αυγούστου | ΤΡΙΚΑΛΑ – ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΦΡΟΥΡΙΟΥ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ                                                                                      

2 Σεπτεμβρίου|  ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ

3 Σεπτεμβρίου | ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ – ΘΕΑΤΡΟ “ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ” ΝΤΑΜΑΡΙ ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ

5 Σεπτεμβρίου | ΠΕΙΡΑΙΑΣ – ΒΕΑΚΕΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

8 Σεπτεμβρίου | ΒΟΛΟΣ – ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ Ν. ΙΩΝΙΑΣ ΒΟΛΟΥ

9 Σεπτεμβρίου | ΛΑΡΙΣΑ – ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΑΖΑΡ

12 Σεπτεμβρίου | ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΠΑΠΑΓΟΥ

Σεβόμαστε την ιδιωτικότητά σας

Εμείς και οι συνεργάτες μας αποθηκεύουμε ή/και έχουμε πρόσβαση σε πληροφορίες σε μια συσκευή, όπως cookies και επεξεργαζόμαστε προσωπικά δεδομένα, όπως μοναδικά αναγνωριστικά και τυπικές πληροφορίες που αποστέλλονται από μια συσκευή για εξατομικευμένες διαφημίσεις και περιεχόμενο, μέτρηση διαφημίσεων και περιεχομένου, καθώς και απόψεις του κοινού για την ανάπτυξη και βελτίωση προϊόντων.

 

Με την άδειά σας, εμείς και οι συνεργάτες μας ενδέχεται να χρησιμοποιήσουμε ακριβή δεδομένα γεωγραφικής τοποθεσίας και ταυτοποίησης μέσω σάρωσης συσκευών. Μπορείτε να κάνετε κλικ για να συναινέσετε στην επεξεργασία από εμάς και τους συνεργάτες μας όπως περιγράφεται παραπάνω. Εναλλακτικά, μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση σε πιο λεπτομερείς πληροφορίες και να αλλάξετε τις προτιμήσεις σας πριν συναινέσετε ή να αρνηθείτε να συναινέσετε. Λάβετε υπόψη ότι κάποια επεξεργασία των προσωπικών σας δεδομένων ενδέχεται να μην απαιτεί τη συγκατάθεσή σας, αλλά έχετε το δικαίωμα να αρνηθείτε αυτήν την επεξεργασία. Οι προτιμήσεις σας θα ισχύουν μόνο για αυτόν τον ιστότοπο. Μπορείτε πάντα να αλλάξετε τις προτιμήσεις σας επιστρέφοντας σε αυτόν τον ιστότοπο ή επισκεπτόμενοι την πολιτική απορρήτου μας.

Send this to a friend