Οι Ρώσοι που ήταν Βίκινγκς / Ιστορία λόγω των ημερών από τον Βασ. Ραφαηλίδη

“Η Ρωσία γεωγραφικά είναι κομμένη στα δυο: η μισή ανήκει στην Ευρώπη και η άλλη μισή στην Ασία. Η ευρωπαϊκή λέγεται και Έσω Ρωσία. Οι Ρώσοι όμως είναι κομμένοι στα τρία: τους Μεγαλορώσους (είναι οι κάτοικοι της κυρίως ειπείν σημερινής Ρωσίας), τους Λευκορώσους και τους Ουκρανούς. Οι διαφορές ανάμεσα στις τρεις λαότητες εί­ναι ελάχιστες κι όλες μαζί συναποτελούν την εθνότητα των Ρώσων, η ιστορία της οποίας αρχίζει τον 9ο μ.Χ. αιώνα. Τότε είναι που κάνουν αισθητή την παρουσία τους στους χρονικογράφους της εποχής οι σλά­βοι Ρώσοι, που εκτοπίζουν απ’ τις περιοχές που κατοικούν σήμερα, ή αφομοιώνουν, ένα ετερόκλητο πλήθος λαών: Γότθους, θύννους, Αβα­ρούς, Βούλγαρους, Χαζάρους, Πετσενέγους, Λεττονούς. Λιθουανούς, Φίννους, Τούρκους – και δε συμμαζεύεται. Αιώνες πριν εμφανιστούν οι Ρώσοι η περιοχή της σημερινής Ρωσίας κατοικείται από τους Σκύθες, που ήταν κι αυτοί ένα ετερόκλητο πλήθος λαών. Ο βασιλιάς Φίλιπ­πος ο Μακεδών είναι ο πρώτος που θα νικήσει αυτούς τους τρομερούς πολεμιστές ενώ λίγο αργότερα ο βασιλιάς της Παρθίας Μιθριδάτης Β’ θα τους εξαφανίσει εντελώς.

Πάντως, οι Ρώσοι, σαν όνομα τουλάχιστον, δεν είναι Ρώσοι. Ισως είναι… Νορβηγοί. Θέλω να πω πως, αυτοί που λέγονταν αρχικά Ρώ­σοι, ήταν Βίκινγκς. Που λέγονται και Νορμανδοί (άνθρωποι του Βορ­ρά). Εκ των οποίων θα προκόψουν οι σημερινοί Νορβηγοί κυρίως, αλ­λά και οι άλλοι Σκανδιναβοί εν μέρει. Οι Ρώσοι δεν είναι παρά οι αρ­χαίοι Ρως του Νέστορα. Ο πρώτος ρώσος χρονικογράφος, ο Νέστωρ, αναφέρει πως κατά τον όγδοο αιώνα, κάπου στη δυτική Ρωσία κατοικού­σε μια μικρή φυλή που ονομαζόταν Ρως. Τον ένατο αιώνώ, συγκεκριμένα το 839, το όνομα Ρως εμφανίζεται για πρώτη φορά επισήμως σ’ ένα γράμ­μα του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεόφιλου προς τον γάλλο βασιλιά Λου­δοβίκο τον Απλό. Ρως κατά το πλείστον είναι και οι περίφημοι Βάραγγοι, όπως ονόμαζαν οι Βυζαντινοί τους απ’ την Σκανδιναβία, την Αγγλία και τη Ρωσία προερχόμενους μισθοφόρους, που αποτελούσαν τη βασιλική φρουρά και ήταν περιζήτητοι σαν επαγγελματίες πολεμιστές. Ενώ όλους τους απ’ τη Δύση γενικότερα προερχόμενους τους ονόμαζαν Φράγκους, πράγμα που συνεχίζουμε να το κάνουμε κι εμείς.

Οι Βάραγγοι ωστόσο δεν ήταν απλά Φράγκοι, όπως έλεγαν όλους τους Ευρωπαίους οι Βυζαντινοί, αλλά Βίκινγκς. Πιο σωστά, ένα παρα­κλάδι των Βίκινγκς που ξέκοψε απ’ τον κύριο κορμό, και κινήθηκε προς ανατολάς πολεμώντας αδιάκοπα ή προσφέροντας πολεμικές υπηρεσίες σ’ όποιον πλήρωνε καλύτερα. Ξέρουμε σχεδόν με βεβαιότητα πως το παρακλάδι των Βίκινγκς, που ονομάστηκαν Βάραγγοι, κατοικούσαν κατ’ αρχήν στην περιοχή των σημερινών Βαλτικών Χωρών (Λιθουα­νία, Λεττονία, Εσθονία). Όσοι απ’ αυτούς κινήθηκαν κι άλλο προς ανα­τολάς και ξέκοψαν απ’ τους κυρίως Βάραγγους, ονομάστηκαν Ρως. Σ’ αυτή την πορεία τους, οι Ρως μπλέχτηκαν αξεδιάλυτα με τους Σλάβους και βαθμιαία εκσλαβίστηκαν, με την ίδια ακριβώς έννοια που είχαν ήδη εκσλαβιστεί κάποιοι Μογγόλοι, που φεύγοντας απ’ την ίδια σχεδόν πε­ριοχή όπου θα εγκατασταθούν οι Ρως, θα ονομαστούν Βούλγαροι όταν εγκατασταθούν στην καινούργια πατρίδα τους.

Προσέξτε τώρα να δείτε τι συμβαίνει και μια μικρή γοτθική φυλή, οι Ρως, χαρίζει το όνομά της σε έναν μεγάλο λαό, τους Ρώσους. (Το όνομα Βίκινγκς δεν χαρακτηρίζει εθνότητα, διότι οι Βίκινγκς δεν είναι παρά οι εκ Γότθων πειρατές, ληστές και επαγγελματίες πολεμιστές). Κάποτε, γύ­ρω στο 800, οι Σλάβοι του Νόβγκοροντ, μιας πόλης-μουσείο σήμερα, που βρίσκεται ανάμεσα στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, και που είναι η κοιτίδα του κατοπινού ρωσικού κράτους, θα καλέσουν τους επαγγελματίες πολεμιστές Ρως για να τους προστατέψουν απ’ τις συχνές επιδρομές των γειτόνων Φίννων (Φιλανδών). Το 862, ο αρχηγός των μι­σθοφόρων Ρως, ο περιλάλητος και θρυλικός Ρούρικ, σκέφτεται πως εί­ναι προτιμότερο να υπηρετεί τον εαυτό του παρά τους Σλάβους του Νό­βγκοροντ, και καταλαμβάνει την πόλη για λογαριασμό του, υποτάσσο­ντας τους ντόπιους. Μάλιστα, αυτοανακηρύσσεται Μέγας Δουξ, κατά τα δυτικά πρότυπα, αιώνες πριν από τον δυτικότροπο Μεγάλο Πέτρο, που ξέρει καλά την ιστορία του Ρούρικ, αλλά και το ρόλο που μπορεί να παίξει ο δυτικός πολιτισμός στον εκπολιτισμό της Ανατολής.

Δυο χρόνια μετά την κατάληψη του Νόβγκοροντ, οι Ρως υπό τον διάδοχο του Ρούρικ, τον Ολέγκ, κατεβαίνουν προς νότον και το 864 κα­ταλαμβάνουν το Κίεβο, την πρωτεύουσα της Ουκρανίας, που είναι μια αρχαία, όμορφη σλαβική πόλη. Με το πέρασμα καναδυό αιώνων, οι Σλάβοι ξεχνούν πως οι Ρως είναι μουσαφίρηδες. Αλλωστε, όντας λίγοι σχετικά με τους Σλάβους, έχουν αφομοιωθεί τέλεια μαζί τους, και κανείς πια δεν μπορεί να τους ξεχωρίσει απ’ αυτούς. Αυτόματα και χωρίς κα­νείς να το επιβάλει, οι Σλάβοι μιας τεράστιας περιοχής, που αρχίζει απ’ την Πετρούπολη και φτάνει μέχρι την Ουκρανία και τον Ντον, θα ονομαστούν Ρως (Ρώσοι) απ το όνομα των ανθρώπων που τους οργάνω­σαν το πρώτο κράτος, για να εξαφανιστούν τελικά μέσα του.

Απ’ τον 9ο μέχρι τον 11ο αιώνα οι ολοένα και ισχυρότεροι Ρως πέ­ντε φορές θα επιχειρήσουν ανεπιτυχώς να καταλάβουν την Κωνσταντι­νούπολη. Είναι πλέον μία υπολογίσιμη νέα δύναμη, που θα ανταγωνι­στεί σκληρά το Βυζάντιο, αφού δεχτεί απ’ αυτό τον πολιτισμό και τη θρησκεία. Μάλιστα, με την πτώση της Κωνσταντινούπολης, ο τσάρος (που στα ρωσικά σημαίνει καίσαρ) θα αυτοανακηρυχτεί διάδοχος του βυζαντινού αυτοκράτορα.

Τις σχέσεις με το Βυζάντιο τις εγκαινιάζει η αντιβασίλισσα Όλγα, χήρα του δολοφονηθέντος βασιλιά των Ρως, Ιγκόρ, που ήταν γιος του Ρούρικ, και που τον σκότωσαν οι Σλάβοι το 945, σε μια εποχή που έ­χουν ακόμα συνείδηση πως δεν είναι Ρως. Είναι η Όλγα λοιπόν αυτή που σε μια επίσκεψή της στην Κωνσταντινούπολη την εποχή του αυτο­κράτορα Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου, ανακαλύπτει τον χριστιανι­σμό και βαφτίζεται χριστιανή παίρνοντας το όνομα Ελένη. Το Όλγα, όνομα τυπικά ρωσικό σήμερα, δεν της κάνει. Είναι ειδωλολατρικό. Εί­ναι παραφθορά του σουηδικού Έλγκε. Όμως, αργότερα, για να τιμήσουν την Όλγα (Έλγκε), την πρώτη ρωσίδα χριστιανή, οι Ρώσοι θα κάνουν αυτό το γυναικείο όνομα σχεδόν ιερό σύμβολο της ρωσικής ορθοδο­ξίας. Δυστυχώς, όμως, για τη χριστιανή Όλγα, ο γιος της Σβιετοσλάβ, που θα ανεβεί στο θρόνο όταν ενηλικιωθεί το 964 (μέχρι τότε τον ανα­πλήρωνε η μητέρα του) δεν έχει καθόλου καλή γνώμη για τον χριστια­νισμό, και τον απαγορεύει.

Προσέξτε την πονηριά του εν λόγω Σβιετοσλάβ. Παριστάνοντας τον χριστιανό γιο χριστιανής μάνας, συμμαχεί με τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Νικηφόρο Φωκά και καταχτά τη Βουλγαρία για λογαρια­σμό των Βυζαντινών. (Σημειώστε με την ευκαιρία πως η Βουλγαρία εί­ναι αρχαιότερο κράτος απ’ τη Ρωσία). Όμως, ο Σβιετοσλάβ, όχι μόνο δεν παραδίδει την καταχτημένη Βουλγαρία στον βυζαντινό αυτοκράτο­ρα, αλλά εκστρατεύει κιόλας εναντίον του. Οπότε, ο διάδοχος του Φω­κά, ο Τσιμισκής, εμπλέκεται σε έναν τρομερό πόλεμο με τους Ρώσους και γνωρίζει την μία ήττα μετά την άλλη υποχωρώντας’ συνεχώς για να φτάσει τελικά μέχρι την Αδριανούπολη. Εκεί όμως περιαδράχνει τον Σβιετοσλάβ ο στρατηγός Βάρδας και τον λιανίζει. Επιστρέφοντας στην πρωτεύουσα του, το Κίεβο, ο νικημένος Σβιετοσλάβ εμπλέκεται σε πό­λεμο με μια ντόπια φυλή και πέφτει ηρωικά μαχόμενος το 972.

Με τον θάνατο του Σβιετοσλάβ, το σλάβικο κράτος που ίδρυσαν οι βίκινγκς Ρως κόβεται στα τρία για να πάρει από ένα κομμάτι το καθένα απ’ τα τρία του παιδιά. Ο Γιαροπόλκ το Κίεβο, ο Ολέγκ τη χώρα των Ντρεβλιάνων και ο Βλαδίμιρος το Νόβγκοροντ. Και το 977 ξεσπάει έ­νας τρομερός εμφύλιος πόλεμος. Ο τρεις αδερφοί κυνηγούν ο ένας τον άλλο και γίνεται χαμός. Ο Γιαροπόλκ, κυνηγώντας τον Ολέγκ τον υπο­χρεώνει να πέσει σ’ ένα πηγάδι και να πνιγεί. Ο Βλαδίμιρος, μαθαίνο­ντας τα νέα και φοβούμενος μην πάθει τα ίδια, παίρνει δρόμο και αφή­νει μόνο κυρίαρχο του κράτους των Ρως τον άρχοντα του Κιέβου, Για- ροπόλκ. Όμως, ο Βλαδίμιρος, ορμώμενος απ’ το δικό του βασίλειο του Νόβγκοροντ στο βορρά, αναδιοργανώνεται τάχιστα και εισβάλλει στο βασίλειο του Κιέβου στο νότο, όπου και δολοφονεί τον αδερφό του Για­ροπόλκ. Το κατοπινό κράτος των Ρως, που θα γίνει αυτοκρατορία, είναι έτοιμο να γεννηθεί στο Κίεβο απ’ τους Βίκινγκς Ρως. Προς τούτο, χρειάστηκαν δύο αδελφοκτονίες.

Ο Βλαδίμιρος ο Μέγας, όπως θα χαρακτηριστεί απ’ τους ιστορικούς, ήταν μέγας για τρεις λόγους. Πρώτον, γιατί ήταν ένας εκπληχτικός πο­λεμιστής που υπέταξε τους Πολωνούς ενώ, απ’ την άλλη μεριά των συ­νόρων ξάπλωσε το κράτος του μέχρι τα σύνορα με τη Βυζαντινή Αυτο­κρατορία, όπου και υποχρέωσε τον αυτοκράτορα να του δώσει για γυ­ναίκα την αδερφή του Αννα. Δεύτερον, γιατί ήταν ένας τρομερός επιβή­τορας. Εκτός απ’ την Αννα, είχε άλλες 800 γυναίκες, λέει ο μύθος. Να ένας λογικά επαρκής λόγος για να πάρει κανείς τον τίτλο του Μεγά­λου. Και τρίτο και σοβαρότερο, που του χάρισε και τον τίτλο του Με­γάλου, γιατί ο ηδονοπαθής βασιλιάς Βλαδίμιρος έγινε τόσο φανατικός χριστιανός, που παλούκωνε όποιον αρνιόταν να βαφτιστεί. Και επειδή δεν είχε αρκετούς παπάδες για τα βαφτίσια, έκανε εισαγωγή απ’ το Βυ­ζάντιο και τους έβαζε να βαφτίζουν εργολαβικά. Όμως, σήμερα βάφτι­ζαν τους Ρώσους κι αύριο γίνονταν ξανά ειδωλολάτρες. Ώσπου απαύδη- σαν οι άνθρωποι και είπαν, άι σιχτίρ, κόπανε βασιλιά, κοντεύεις να μας πηδήξεις Και μας μαζί με τις 800 χριστιανές γυναίκες σου. Που, βέβαια, βαφτίστηκαν πρώτες και καλύτερες. Μη με ρωτάτε πώς γίνεται να σε βαφτίζουν με το ζόρι όταν δεν είσαι νήπιο, γιατί αυτή την εποχή σ’ αυ­τή τη χώρα, κι αυτό γίνεται και χιλιάδες άλλα εξίσου παράδοξα γίνο­νται. Αλλωστε, ποτέ δε σταμάτησαν να γίνονται παράδοξα πράγματα σ’ αυτή τη χώρα των μεγάλων παραδόξων. Ακόμα και σήμερα, τούτη η εξόχως ορθόδοξη χώρα παραμένει κατά βάσιν και κατ’ ουσίαν ειδω- λολατρική. Το έδειξε η λατρεία του Στάλιν, το έδειξε το προσκύνημα της μούμιας του Λένιν ταυτόχρονα με το προσκύνημα της άλλης μού­μιας του Σεργκέι στο Ζαγκόρσκ (είναι ο προστάτης άγιος της Ρω­σίας), το έδειξαν τα αναπεπταμένα αυτοκρατορικά λάβαρα στη σημερι­νή Ρωσία του Γιέλτσιν. Το έδειξε επίσης, με τον πιο λαμπρό τρόπο, ο πιο Ρώσος απ’ όλους τους Ρώσους, ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Αβυσ­σος η ψυχή του ανθρώπου. Αλλά η σλάβικη ψυχή δεν είναι απλώς ά­βυσσος, είναι σκέτο χάος.

Όλα πήγαιναν καλά με τον Βλαδίμιρο τον Μεγάλο, που η ορθόδοξη ρωσική εκκλησία τον ανακήρυξε ισαπόστολο, και το Κίεβο γίνεται μια υπέρλαμπρη πόλη, σχεδόν ισάξια της Κωνσταντινούπολης, με 400 εκ­κλησίες, με σχολεία, με νοσοκομεία κι όλα τα σχετικά ενός πολιτισμού που εισβάλλει από δυο πόρτες, την ανατολική (Βυζάντιο) και τη δυτική (Πολωνία και Λιθουανία). Λέγεται μάλιστα πως ο Βλαδίμιρος απέπεμψε τις 799 συζύγους του και κράτησε μόνο μία, τη βυζαντινή Αννα, αν και αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο. Μάλλον είναι εφεύρημα των κατοπινών χριστιανών, τότε που χρειάστηκε να τον χρίσουν ισαπόστολο, όπως και ο μύθος για τις 800 γυναίκες του, που κάνει πιο εντυπωσιακή την χρι­στιανική μονογαμία του.

Όλα πήγαιναν καλά, λοιπόν, μέχρι το 1011 που ο γιος του, ο Γιεροσ- λάβ, επαναστατεί κατά του γέροντος πλέον πατρός και φκιάχνει δικό του κράτος βορειότερα, στην άλλη άκρη της πατρικής επικράτειας, στο ιστορικό και σημαδιακό Νόβγκοροντ, απ’ όπου ξεκίνησαν όλα. Και τότε ο γερο-Βλαδίμιρος παραδίδει την εξουσία στον άλλο γιο του, τον Μπόρις, που σα νέος και δυνατός πολεμιστής αντιμετωπίζει με επιτυχία τον παρ’ ολίγον πατροκτόνο αδερφό του.

Θα προσέξατε πως το ρωσικό παιχνίδι παίζεται κυρίως στην Ουκρα­νία, και όχι στην κυρίως ειπείν Ρωσία, αν και όλα άρχισαν στο Νόβγκο­ροντ, στο βορρά, ανάμεσα στη σημερινή Πετρούπολη και τη σημερινή Μόσχα. Η Ουκρανία και ιδιαίτερα η πρωτεύουσά της, το Κίεβο, πρωτα­γωνιστούν στη δημιουργία του ρωσικού κράτους. Αλλά η Ουκρανία τε­λικά θα μείνει έξω απ’ το κυρίως ειπείν ρωσικό κράτος και θα αναπτύξει έναν δικό της, αυτόνομο πολιτισμό, επηρεασμένο και απ’ τη Δύση και απ’ την Ανατολή. Στην Ουκρανία η Δύση και η Ανατολή συνυπάρχουν αρμονικά. Συνυπάρχουν επίσης ο καθολικισμός και η ορθοδοξία. Κα­θώς και το νόθον τέκνον της ενώσεως των δύο, η Ουνία. Οι περισσότε­ροι Ουνίτες της Ευρώπης ζουν σ’ αυτήν την πολλαπλά «μπάσταρδη» χώρα, την Ουκρανία. Που μοιάζει πολύ με τη γειτονική της Πολωνία. Η οποία μοιάζει πολύ με τη γειτονική Ρωσία. Η Ουκρανία, που θα δη­μιουργήσει το κατοπινό μεγάλο κράτος της Ρωσίας, κατοικείται σήμερα απ’ τους λεγάμενους Μικρορώσους όπως λέγονται αλλιώς οι Ουκρανοί για να ξεχωρίζουν απ’ τους Μεγαλορώσους της κυρίως ειπείν Ρωσίας.

Οι Λευκορώσοι εκεί παραδίπλα είναι η τρίτη ομάδα Ρώσων. Λέγεται πως είναι οι πιο «καθαροί» Ρώσοι που μπορεί να υπάρξουν. Διότι, λέει, δε μολύνθηκαν από ταταρικό αίμα, όπως οι Μεγαλορώσοι (κυρίως ειπείν Ρώσοι) και οι Μικρορώσοι (Ουκρανοί). Ωστόσο, οι πιο «καθα­ροί» Ρώσοι, οι Λευκορώσοι (λόγω καθαρότητας ακριβώς κόλλησαν το επίθετο λευκός στο όνομά τους) δεν έκαναν τίποτα το ιδιαίτερα ση­μαντικό για την ιστορία του ρωσικού λαού (των Μεγαλορώσων, των Μικρορώσων και των Λευκορώσων μαζί).

Σημειώστε με την ευκαιρία πως η γλώσσα των Λευκορώσων είναι διάλεκτος της γλώσσας των Μεγαλορώσων, ενώ η γλώσα των Μικρορώσων (των Ουκρανών) διαφέρει αρκετά και δε γίνεται εύκολα καταλη­πτή απ’ αυτούς που ξέρουν ρωσικά.”

(σσ.:  Διαβάστε και κάνα βιβλίο , όχι ενημέρωση μόνο απ’ το χαζοκούτι )

ΠΗΓΗ : απόσπασμα από το βιβλίο ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ – ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗ

                                                              ΚΑΙ   ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ (1996)

                                                              Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου